ปฏิบัติภาวนาด้วยการระลึกถึงสังโฆ สังโฆคือผู้ปฏิบัติจนรู้แจ้ง

ให้เราระลึกถึงคุณของสังโฆ ผู้ปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ รู้แจ้งโลก ผู้เห็นทุกข์ คือ เห็นธรรม เข้าใจอริยสัจสี่อย่างแจ่มแจ้ง

เปรียบเหมือน ปัจจันตนครที่มีเครื่องป้องกันเจ็ดปราการ โดยมีนายทวารหรือทหารยาม ฉลาด สามารถดี คือ มีสติ ห้ามไม่ให้คนที่ไม่รู้จักเข้า คือ สติรักษาไม่ให้อกุศลจิตแทรกผ่านประตูเข้ามาอนุญาตให้เฉพาะคู่ราชฑูต คือ สมถวิปัสสนา มาส่งสาสาส์น คือ การเห็นตามความเป็นจริงคือนิพพาน สู่เจ้าเมืองคือวิญญาณ โดยผ่านตามทาง คือ มรรคแปด

เมื่อผัสสะมากระทบผ่านประตูทั้งหก ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ สติที่มีกำลังจะสังเกต แยกแยะ และก่อให้เกิด สมถวิปัสสนา เข้าสู่จิต เห็นโดยความเป็นของไม่เที่ยงในผัสสะที่มากระทบ ทั้งรูป ทั้งนาม ขันธ์ทั้งห้าเป็นกองทุกข์ ไม่เที่ยง เป็นอนัตตา

วิญญาณเมื่อได้รับข่าวสารที่เป็นวิชชาเรื่อยๆ ก็จะค่อยๆ พ้น คือ วิมุตติ โดยมีนิพพานเป็นที่แล่นไปสู่ จิตก็หลุดพ้น คือ ดับเย็นเป็นผู้รู้อย่างแจ่มแจ้ง

Time Index

[00:01] ผู้ใดรู้แจ้ง ผู้นั้นจะเข้าใจ สังโฆคือผู้นั้น  ผู้ที่ปฏิบัติจนเข้าใจ

[05:28] ระลึกถึงคุณสังโฆคือสังฆานุสสติ ผู้ปฏิบัติเห็นทุกข์ รู้แจ้งทุกข์ เข้าใจธรรมะ

[17:02] เปรียบเหมือนปัจจันตนครที่มีเครื่องป้องกัน 7 ประการ มีนายทวารที่ฉลาด ย่อมได้รับข่าวสาร พาพ้นภัย จิตก็เช่นกัน

[22:27] เมื่อมีผัสสะมากระทบ สติที่มีกำลังจะก่อให้เกิดสมถวิปัสสนา ในสติปัฏฐานสี่

[54:47] ข้อความจากสมถวิปัสสนาคือ ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา ไม่ควรยึดถือ ผู้รู้เท่านั้นจะเข้าใจ

[59:50] เมื่อรู้ข่าวสารหมด จิตจะดับ เป็นความดับเย็นของผู้รู้แจ้ง