“เราไม่ควรตั้งความไม่พอใจ ความอาฆาต ความพยาบาทในบุคคลใด แม้แต่บุคคลที่ประพฤติไม่ชอบทั้งทางกาย วาจา ใจ เพราะเราจะไปมืด แต่ให้ตั้งไว้ด้วยเมตตา กรุณา หรืออุเบกขา” เปรียบเหมือนกับการชัก ‘ผ้าบังสุกุล’ ที่เขาทิ้งแล้วมาใช้งาน เพราะส่วนที่ดียังมีอยู่

การจะอยู่ร่วมกันไม่ว่าจะในครอบครัว ที่ทำงาน หรือในระดับไหนก็ตาม จะมีความผาสุกได้ด้วย ‘การให้ธรรมะ’ ที่ไม่จำเป็นต้องพูดหรือมีสิ่งของอะไรให้ แค่เอามาทำเอามาปฏิบัติ ปรับจิตปรับใจ ‘พัฒนาจิตของเรา’ ตั้งมั่นในธรรม ละสิ่งที่เป็นอุศลทำสิ่งที่เป็นกุศล ที่ไม่ว่าเราจะมามืดหรือสว่าง แต่ให้ไปดีไปสว่าง ไปตามทางที่มีองค์ประกอบอันประเสริฐ 8 อย่าง รักษาตนให้พ้นจากภัยในวัฏฏะนี้

Time Index

[03:58] ช่วงไต่ตามทาง | กรณีผิดพลาดสมัยวัยรุ่น
[11:23] แก้ไข | เดินตามทาง “ทาน ศีล สมาธิ ปัญญา”
[18:42] พุทธภาษิต | เรื่องทรงไม่มีกำมืออาจารย์
[20:26] ช่วงปรับตัวแปรฯ | พัฒนาจิต ชนะใจตน อยู่ร่วมกันอย่างผาสุก
[23:13] ตรงไหนไม่ผาสุก ตรงนั้นไม่มีธรรมะ
[34:52] สิ่งที่ต้องพัฒนา คือ จิตของเรา
[50:13] แม้ไม่มีความดี ก็อย่าคิดไม่ดีกับเขา
[52:41] อย่าคิดไม่ดี ล่วงละเมิดคนที่กาย วาจา ใจดีอยู่
[57:11] ให้ธรรมะด้วยการทำการปฏิบัติในจิตใจของเรา