การที่เราจะเข้าถึงธรรมะได้ต้องรู้จักการปฏิบัติ ซึ่งในโอกาสที่พระพุทธศาสนา และคำสอนยังดำรงอยู่ มีโอกาสได้ยินได้ฟังธรรม น้อมนำมาปฏิบัติธรรม สมควรแก่ธรรม เราจึงเป็นผู้ที่ได้รับผลของธรรมนั้น จงอย่าได้ทำตัวเหมือนทัพพีที่ไม่รู้รสแกง ซึ่งพระพุทธเจ้าตรัสไว้ในเรื่องของ พระอุทายี ว่า “คนพาล เข้าไปนั่งใกล้บัณฑิตอยู่ แม้จนตลอดชีวิต เขาย่อมไม่รู้ธรรม” นอกจากนี้ในการปฏิบัติ ให้เราเป็นผู้ที่บอกง่าย ไม่ผูกโกรธ และมีความเพียรในการปฏิบัติ ดังเช่นเรื่องพระติสสะและภิกษุ 2 สหาย รูปหนึ่งไม่ปฏิบัติ ส่วนอีกรูปมีความเพียรในการปฏิบัติ และเรื่องสุดท้ายเป็นเรื่องธรรมทินนาเถรี เป็นผู้ที่ตั้งใจกระทำความเพียรในการปฏิบัติ จนบรรลุเป็นพระอรหันต์ และได้รับยกย่องว่าเป็นเอตทัคคะในฝ่ายผู้เป็นธรรมกถึก ดังที่พระพุทธเจ้าได้กล่าวไว้ว่า “ผู้มีปกติประพฤติธรรม สมควรแก่ธรรมไซร้ เขาละราคะ โทสะ และโมหะแล้ว รู้ชอบ มีจิตหลุดพ้นดีแล้ว หมดความยึดถือในโลกนี้หรือในโลกหน้า เขาย่อมเป็นผู้มีส่วนแห่งสามัญผล”  

 

Time index

[03:13] ธรรมบทแปล เรื่อง พระอุทายีเถระ ภาคที่ 3 เรื่องที่ 49

[08:53] ธรรมบทแปล เรื่อง พระติสสะ ภาคที่ 1 เรื่องที่ 3 

[35:15] ธรรมบทแปล เรื่อง ภิกษุ 2 สหาย ภาคที่ 1 เรื่องที่ 14 

[54:17] ธรรมบทแปล เรื่อง พระธรรมทินนาเถรี ภาคที่ 8 เรื่องที่ 300


อ่าน “เรื่อง พระอุทายีเถระ” อรรถกถา ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท พาลวรรคที่ 5

อ่าน “เรื่อง พระติสสเถระ” อรรถกถา ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท ยมกวรรคที่ 1

อ่าน “เรื่อง ภิกษุ 2 สหาย” อรรถกถา ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท ยมกวรรคที่ 1

อ่าน “เรื่อง พระธรรมทินนาเถรี” อรรถกถา ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท พราหมณวรรคที่ 26